Ben bir öğretmenim. Zaman yavaş yavaş gözlerimin aydınlığını azaltır, isterim ki ışıklarım öğrencilerimin gözlerinde yıldız gibi parlasın. Kelimelerim pamuk gibi yumuşak sarsın yavrularımı… Anlattıklarım güneş olsun aydınlatsın karanlıklarını. Ve iz bırakmak bu günlerden yarınlara vücudun dar ve sevimsiz geometrisinden kurtulup yok olmak bir ideal uğruna.

Hayatın ne kadar, kısa ne kadar, oyun ve ne kadar, yanlanmadan ibaret olduğunu düşünürsek, yeni ufuklar belirlemek ve ebedileşmek ebedi değerler uğruna. Sonra boyut kazanmak, çoğalmak, müthiş bir seziş gayreti ile yüzlerce insan olmak aynı bedende.

Bir anıta bir kitabeye bir kitaba dönüşmek ve ruhlara güven ve sevgi kaynağı olmak… Toprak kadar mümbit toprak gibi ebedileşmek ardından.

Kutsal bir emanet olarak görmek öğrencileri ve kutsal bir metin aktarır gibi ihtimam göstermek her kelimeye. Ölüm anını infaz saatini bilen suçlular gibi dolu dolu yaşamak çocuklarla her anı. Küçük hayalleri büyük başarılara dönüştürmek.

Öğretmek hayattır… Hayat öğretmek

Ben bir öğretmenim, kuzey gibi serin olmayı bilmeliyim güneyin ortasında

Ben bir öğretmenim, yanlış attığım her adımda öğrencilerimin dünyalarında bir sütun yıkıldığını bilmeliyim.

Gökten ışık yağarken yeryüzüne, bende bir ışık olarak kanatlanmalıyım yeryüzünden gökyüzüne.

İbrahim gibi ateş denizini gül bahçesine dönüştürmeyi bilmeliyim.

Minik hayallerden doğacak büyük projeleri herkesten önce görmeliyim.

Ben öğretmenim…

Nalan SOYSAL

EĞİTİMCİ – YAZAR